ورزشي

عکس هاي ديدني و حرف هاي شنيدني از جهان پهلوان تختي +گفت و گوي 40 سال پيش تختي با فردوس
جمعه 17 دي 1389 - 8:06:30 AM
  بزرگنمایی:

... او کاوه بود/ رستم دستان گرد بود/ او نام آب و خاک وطن را به زور خويش در ماوراي خاک وطن زنده کرده بود/ اما درون خاک وطن نام زنده اش/ تا زير خاک رفت/ ليکن چه پاک رفت/ او خودکشي نکرد/ او خودکشي نکرد که اين رنج تلخ را / هم در زمان زندگي خويش برده بود... ( دکتر سيدعلي موسوي گرمارودي)

عکس هايي ديده نشده از پهلوان
 
تصويري باقيمانده از دوران کودکي
 

 


 
 

گفت‌وگو با غلامرضا تختي،چهل سال پيش
 گفت‌وگوي غلامرضا تختي که در حدود چهل سال پيش با نشريه «فردوس» انجام شده است

براي اين‌که جسما عليل و خسته‌اند، توانايي اخلاقي خود را به نحو بارزي از دست داده‌اند، بديهي است بي‌ميلي به توانايي و ورزش، علاقه خاصي به سيگار و قوه و تفريحات ديگر پيش مي‌آورد و براي مردم ما و به خصوص جوانان ما که بايد شور و شوق به خصوصي براي آرمان‌هايشان داشته باشند، اين بليه بزرگي است. من پيشنهاد مي‌کنم هر روز صبح در ادارات و کارخانه‌ها و آموزشگاه‌ها، نيم ساعت تا يک ساعت همه ورزش کنند.بايد قهرمان‌سازي را متوقف کرده و با يک نهضت بزرگ، ورزش را از کودکستان تا کارخانه‌ها و همه ادارات تعميم داد.
اين نخستين بند گفت‌وگوي غلامرضا تختي است که در حدود چهل سال پيش با نشريه «فردوس» انجام شده است؛ گفته هايي که هنوز پس از چهل سال تازگي دارد و هنوز همتي براي تحقق بخشيدن به آنها وجود نداشته است. تختي از آن چهره‌هايي است که بسياري از جنجال‌هاي مطبوعاتي به او نمي‌چسبد، ولي متأسفانه از فرط تواضع اغلب پايش توي چنان چاله‌هايي مي‌رود و درمي‌ماند که چه بکند. در گفت‌وگويي که دست داد، او از همين مقوله صحبت کرد و سر درددل را گشود و بعد گفت که دارد تمرين مي‌کند تا شايد براي مسابقه آماده شود! يک سؤال من در اين مورد انگار عقده او را گشود.

ـ چرا تمرين مي‌کني، مي‌خواهي باز هم قهرمان شوي؟
او در هيبت يک پهلوان مي‌گويد: نه، به هيچ‌وجه؛ من ورزش را دوست دارم. تمرين مي‌کنم براي اين‌که ورزش کرده باشم.

بعد انگار چيزي يادش آمده باشد، به هيجان مي‌آيد و با شور و شوق مي‌گويد: راستش اين‌که مدتي است به اين نتيجه رسيده‌ام که مردم ما احتياج دارند ورزش کنند. ورزش به نحو دلگيري در ايران عقب است و به نحو بارزي دارد تشريفاتي مي‌شود ـ قهرمان‌سازي را نمي‌گويم ـ در اين راه پيشرفت کرده‌ايم ولي از ورزش عقبيم و به خصوص جوانان ما آنقدر که به سوي بي‌حالي و ضعف گرايش پيدا مي‌کنند، به ورزش رغبت نشان نمي‌دهند و عجيب است که بسياري از هموطنان و دوستانم که شور و شوق خاصي نسبت به وطنشان دارند، جسماً ضعيفند و روحاً کسل، اين مال اين است که ورزش نمي‌کنند.

ـ با حيرت پرسيدم: حرف‌هاي مهم و بزرگ و تازه‌اي است، چگونه به اين نتايج دست يافتيد؟
تختي گفت: من جوانان وطنم را دوست دارم. مدتي بود در پي علت و دليل ضعف نفس و شجاعت و شهامتي بودم که از کف داده‌اند و آرمان‌هاي ملي را فراموش کرده‌اند، براي اين‌که جسما عليل و خسته‌اند، توانايي اخلاقي خود را به نحو بارزي از دست داده‌اند، بديهي است بي‌ميلي به توانايي و ورزش، علاقه خاصي به سيگار و قوه و تفريحات ديگر پيش مي‌آورد و براي مردم ما و به خصوص جوانان ما که بايد شور و شوق به خصوصي براي آرمان‌هايشان داشته باشند، اين بليه بزرگي است.

ـ آيا پيشنهاد خاصي براي اين کار داريد؟
با تواضع هميشگي‌اش مي‌گويد: من کاره‌اي نيستم، ولي سعي مي‌کنم که اين فکر تازه خودم را نيز به ساير دوستان ورزشکارم تعميم دهم که براي ترقي و تعالي ملت ايران، يک «نهضت ورزشي» به وجود بياوريم. براي اين کار مي‌توانيم چند دوره، قهرمان‌سازي را کنار بگذاريم و تا حدودي دور تماس‌هاي خارجي و مسابقات جهاني را خط بکشيم و به حداقل برسانيم و در عوض با همکاري مردم، سعي کنيم با امکانات بيشتر، ورزش را از کودکستان تا کارخانه تعميم دهيم و بهتر است براي اين منظور، ورزش در سراسر ايران اجباري شود. ما از اين کار نتايج حيرت‌انگيزي مي‌گيريم و مهمترينش اين است که خصلت جوانمردي و مليت‌خواهي را در مردم برمي‌انگيزانيم. صرف نظر از اين‌که به اين طريق با الکل، اعتياد و بيماري و بلاهاي ديگر نيز خود به خود مبارزه مي‌شود.
من مي‌گويم چه مانعي دارد که در تمام ادارات، کارخانه‌ها، دبستان‌ها، دبيرستان‌ها و کودکستان‌ها و مراکز ديگر همه را مجبور کنند که صبح‌ها از نيم ساعت تا يک ساعت ورزش کنند و ساعات کار اداري از 9 صبح شروع شود و يک ساعت اختصاص به ورزش يابد؟ و عده‌اي را هم ملزم کنند که پياده به سر کار خود بيايند. براي اين منظور، مسابقات پياده‌روي، دو و ميداني و ساير مسابقات در رشته‌هاي ديگر افزايش يابد.
به اعتقاد من، اين يک نوع ريشه‌کني يأس و ذلت در نسل جوان و يک زيربناي مطمئن براي اجتماع نوين ايران است.
ملت ما مي‌تواند با بهره‌گيري از سنت‌هاي باستان و اعتلاي جوانمردي و زنده نگه داشتن خصلت‌هاي بزرگي و نجابت و شرافت و با سجاياي نيک شهامت و شجاعت، زيربناي محکمي براي افتخارات ملي خود بسازد و براي اين منظور، واقعا جاي تأسف است که در مملکت ما از ورزش و تأثير آن در زندگي اجتماعي مردم غافل مانده‌اند و يا به آن به صورت يک چيز تشريفاتي مي‌نگرند.
اين اعتقادي است که من فکر مي‌کنم بسياري از مردم ايران و جوانان روشنفکر، مي‌توانند با همدلي و مبارزه در راه آن، خدمت بزرگي به مملکت خود بنمايند و راه نجاتي است براي استعدادهاي جوان ما که با زهرآب‌هاي اعتياد و فساد دارند مي‌خشکند!
دست تختي را صميمانه مي‌فشارم. براي اولين بار است که يک قهرمان، يک پهلوان و يک چهره موفق و پيروز با جهان‌بيني و وسعت نظر خاص، شعاع بيشتري را مي‌نگرد و به دردهاي عميقي فکر مي‌کند و در وراي مسائل خرد و حقير ورزش فعلي ايران، به مملکتش و آرمان‌هاي ملتش مي‌انديشد.

گردآوري: گروه اينترنتي تاجريان
منبع:خبرآنلاين
 
مطالب مرتبط:

استفاده از این مطلب با درج نام نویسنده و ذکر منبع بلامانع است.
  سایر مطالب