پيامبر و ائمه اطهار

انتظار ظهور
به مناسبت 15 شعبان؛ سالروز ولادت باسعادت حضرت قائم (عج)
جمعه 16 مرداد 1388 - 9:27:50 PM
  بزرگنمایی:

 

نويسنده: عليرضا تاجريان
اشاره:
قال رسول الله: «من مات و لم يعرف امام ‌زمانه مات ميتة جاهليّة»(1)
«هركس بميرد و امام‌زمانش را نشناسد به مرگ جاهلي مرده است».
اعتقاد به ظهور حضرت مهدي (عج)؛ آن منجي عالم بشريت، اميدبخش همة انسان‌هاي ستمديده، تحقّق‌بخش وعده‌ها و به پايان رساننده رسالت انبياء الهي و رقم زنندة نبرد هابيليان با قابيليان از چنان اهميتي برخوردار است که ضرورت دارد هر کس در حد توان و بضاعت خويش با مفهوم انتظار و ظهور حضرت مهدي   (عج)  آشنا گردد تا از برکات و موهبات اين شناخت بهره مند شود. 
آب دريا را اگر نتوان کشيد   هم به قدر تشنگي بايد چشيد.

تولد مهدي موعود (عج)
شب جمعه، پانزدهم شعبان سال 255 هجري قمري در شهر سامرا کودکي به دنيا آمد که فرشتگان را گرد خانه امام حسن العسکري (ع) گرد آورد. در سکوت اين شب زيبا، فرشتگان ميان زمين و آسمان در حرکت بودند و ماه چون فانوسي درخشان از ميان ابره هاي تيره، خودنمايي مي کرد و تولد اين مولود پربرکت را مژده مي داد. مهدي (عج) به دور از چشم همگان، ديده به جهان گشود و  بلافاصله پس از تولد انگشت سبّابة خود را به آسمان بلند كرد و خدا را به بزرگي ياد کرد.
با تولد آن حضرت شادي و سرور همه جا را فرا گرفت، اشک شوق از ديدگان مادر جاري شد، پدر دست به حمد و ستايش خدا بلند کرد و فرمود: «حمد خدا را كه مرا زنده نگه داشت تا جانشينم را كه از من است و در سيرت و صورت شبيه‌ترين به رسول خداست با چشم خود ببينم. خدايش او را در پشت پرده نگه مي‌دارد و سپس ظاهر و آشكار مي‌شود و زمين را به وسيلة او پر از عدل و داد مي‌كند».

غيبت مهدي (عج) و دلايل آن
شايد براي همه ما اين سئوال مطرح باشد که چرا امام زمان (عج) از نظرها غايب هستند براي پاسخ به اين سئوال ضرورت دارد که با مفهوم غيبت امام زمان (عج) آشنا شويم.
غيبت آن حضرت را به دو معني مي توان تفسير کرد؛ معناي نخست آن که حضرت در درون جوامع بشري زندگي نمي‌كند و در دسترس مردم نيست.مفهوم دوم از غيبت مهدي (عج) اين است که آن حضرت در ميان همين جوامع و همين انسان‌ها، زندگي و مراوده دارد و منظور از غيبت، پنهان بودن شخصيّت واقعي امام مي‌باشد؛ يعني ايشان در بين جوامع انساني زندگي و رفت و آمد مي‌كند ولي كسي ايشان را به عنوان امام نمي‌شناسد. ايشان به قدرت خداوند تبارك و تعالي هر گاه اراده كند از برابر ديدگان غائب مي‌گردد و ديدگان مردم با اينكه آن حضرت موجود و حاضر است او را نمي‌بينند. ايشان در بين مردم رفت و آمد مي کند و به آنها کمک و ياري مي رساند بدون اينکه شناخته شود. با اندکي تعمق و تفکر در اين دو مفهوم مي توان معناي دوم را از غيبت مهدي (عج) دريافت کرد.
براي درک بهتر موضوع مي توان غيبت امام زمان (عج) را به خورشيد پشت ابر تشبيه کرد که با اينکه ديده نمي شود اما همه موجودات زنده از فوايد آن بهره مند مي گردند و از نور و حرارت آن بهره کافي را مي برند.  
مهدي (عج) در سال دويست و شصت هجري، يعني از زمان شهادت پدربزرگوارشان غيبت صغري خويش را آغاز کردند و اين غيبت تا زمان فوت آخرين نايب ايشان، يعني تا سال 329  (ه.ق) و به مدت 69 سال طول کشيد.  غيبت کبري حضرت از سال 329 (ه.ق) شروع شد و تا به حال نيز ادامه دارد و ما منتظران ظهورش، چشم به راه قدوم مبارکش هستيم و از خدا مي خواهيم تا او بيايد و جهان را از عدل و داد پر کند، همة طاغوتيان و ظالمان را نابود کند، حقّ به يغما رفتة همة مستضعفان را بازپس گيرد، دين حق را بر همة مرام‌ها و مسلك‌هاي باطل غلبه دهد و رسالت همة رسولان حق را به پايان برساند. 
حال به پاسخ سئوالي که در ابتدا مطرح شد مي پردازيم؛چرا امام زمان (عج) از نظرها غايب است؟ جواب اين سئوال اين است که غيبت امام زمان (عج) حکمت هايي دارد که در ذيل به آن اشاره مي شود.

حکمت اوّل: آزمايش مردم
امام موسي بن جعفر عليه السّلام فرمودند: «هنگامي كه پنجمين فرزند امام هفتم غائب شد مواظب دين خود باشيد و مبادا كسي شما را از دين خود خارج كند. اي پسر من! صاحب الامر ناچار غيبتي خواهد داشت به طوري كه گروهي از مؤمنين از عقيده برمي‌گردند. خدا به وسيلة غيبت، بندگانش را امتحان مي‌كند».(2)
حکمت دوم: آزادي از بند بيعت با طاغوت‌هاي زمان
حسن بن فضال مي‌گويد علي بن موسي الرضا (ع) مي‌فرمايد: «گويا شيعيانم را مي‌بينم كه هنگام مرگ دومين فرزندم (امام حسن عسكري) در جست‌وجوي امام خود همه‌جا را مي‌گردند امّا او را نمي‌يابند». عرض كردم: «چرا يا ابن رسول الله؟» فرمود: «براي اينكه امامشان غائب مي‌شود». عرض كردم: «چرا غائب مي‌شود؟» فرمود: «براي اينكه وقتي با شمشير قيام نمود بيعت احدي بر گردنش نباشد».

حکمت سوم: حفظ جان امام
سومين حکمت غيبت حفظ جان امام مي باشد. زراره مي‌گويد: امام صادق (ع) فرمود: «قائم بايد غائب شود». عرض كردم: «چرا؟» فرمود: «از كشته شدن مي‌ترسد».

اعتقاد به منجي در اديان ديگر
اعتقاد به ظهور امام زمان (عج) به قدري مسلم است که نه تنها ما مسلمانان انتظار ظهورش را داريم بلکه پيروان همه اديان ديگر نيز در انتظار منجي عالم بشريت هستند. 
پيروان همة اديان عقيده دارند كه در يك عصر تاريك و بحراني جهان، كه فساد و بيدادگري و بي‌ديني همه‌جا را فرا خواهد گرفت يك نجات دهندة بزرگ جهاني طلوع مي‌كند و به واسطة نيروي فوق العادة غيبي، اوضاع آشفته جهان را اصلاح مي‌كند و خداپرستي را بر بي‌ديني و مادّي‌گري غلبه مي‌دهد.او زمين را از عدالت پر مي سازد و انسان هاي دربند را رهايي مي بخشد.  هر يک از پيروان اين اديان منجي را با يک لقب مخصوص مي شناسند. زردتشيان او را به نام سوشيانس (نجات دهندة جهان)، يهوديان به نام سرور ميكائيلي، عيسويان به نام مسيح موعود و مسلمانان به نام مهدي موعود (عج)  مي شناسند و انتظار ظهورش را دارند. براي پي بردن به اعتقاد پيروان بعضي از اديان به ظهورمنجي عالم بشريت، به بررسي چند کتاب مقدس در نزد پيروان اين اديان مي پردازيم.
در كتاب «ديد» كه نزد هندويان از كتب آسماني است آمده است: «پس از خرابي دنيا پادشاهي در آخرالزّمان پيدا شود كه پيشواي خلايق و نام او منصور باشد، و تمام عالم را بگيرد و به دين خود در آورد و همه‌كس را از مؤمن و كافر بشناسد و هر چه از خدا بخواهد برآيد».
در كتاب «جاماسب» زردتشتيان آمده است: «مردي بيرون آيد از زمين تازيان از فرزندان هاشم، مردي بزرگ‌سر و بزرگ‌تن و بزرگ‌ساق و بر دين جدّ خويش بوده با سپاه بسياري روي به ايران نهد و آبادان كند و زمين پرداد كند و از داد وي باشد كه گرگ با ميش آب خورد».
در كتاب «زند» كه از كتاب‌هاي مذهبي زردتشتيان است چنين مي خوانيم: «آنگاه فيروزي بزرگ از طرف ايزدان مي‌شود، و اهريمنان را منقرض مي‌سازد و تمام اقتدار اهريمنان در زمين است و در آسمان راه ندارد، و بعد از پيروزي ايزدان و برانداختن تبار اهريمنان، عالم به سعادت اصلي خود رسيده، بني‌آدم بر تخت نيكبختي خواهند نشست».
و در تورات، در سفر تكوين از دوازده امام كه از نسل اسماعيل پيامبر به وجود مي‌آيند سخن گفته شده است: «و در حقّ اسماعيل تو را شنيدم اينكه او را بركت داده‌ام و او را بارور گردانيده به غايت زياد خواهم نمود و دوازده سرور توليد خواهد نمود و او را امّت عظيم خواهم نمود». و در مزامير حضرت داود آمده است: «… و امّا صالحان را خداوند تأييد مي‌كند… صالحان وارث زمين خواهند بود و در آن هميشه ساكن خواهند بود».

پاورقي:
1- مجلسي، محمّد باقر، بحار الانوار، ج 8، ص 368
2- بحار الانوار، ج 52، ص 113

منابع:
1- حكيمي، محمّد رضا، خورشيد مغرب، نشر فرهنگ اسلامي، تهران،73
2- راز نيايش منتظران، آيت الله سيّد محمّد تقي موسوي اصفهاني، نوبت دوم، پاييز 1374
3- مجلسي، محمدباقر، بحارالانوار، ج 8
4- زندگي و قيام حضرت مهدي، سيّد جمال الدين حجازي، چاپ اوّل، نيمة شعبان 1404 هجري قمري

 

استفاده از این مطلب با درج نام نویسنده و ذکر منبع بلامانع است.
  سایر مطالب